Ongeluk bij de kleine praambult

Maximumtemperatuur:   16  °C.
Minimumtemperatuur:    11  °C.

03-10-2017

Dinsdag ochtend ik heb veel pijn vandaag maar wil even de kop leegmaken althans proberen. De hulp-boswachter heb ik inmiddels naar school gebracht en zie ook dat de tank leeg is. Hmm even naar huis om wat poen te halen. Zo dan nu eerst even naar het tankstation en weer wat peut er in gooien. Zo ik kan weer heen en weer crossen naar het Oostvaardersveld. Via de buitenring draai ik de trekweg op. Zo vervolg ik mijn route naar het Oostvaardersveld. De auto geparkeerd bij de Kleine Praambult en de scootmobiel weer in elkaar gezet. Via het Praambos naar de poelruiterhut. En wat een drukte zeg bij binnenkomst in de hut. Nee grapje niet in de hut maar voor de hut. Eenden en meerkoeten in overvloed. Het eiland of strekdam eigenlijk aan de overzijde van de hut komen ineens allemaal grote zilverreigers omhoog.

Jeetje wat zijn het er veel zeg, zeker een stuk of twintig grote zilverreigers. Familie knobbelzwaan komt gezellig even buurten en kan ik zo mooi op de foto zetten. De futen familie komt ook gezellig langs en gaat lekker vissen in de buurt van de hut.

En dat lukt aardig. Ook de aalscholver komt zijn geluk beproeven. En ook dat gaat goed helaas is hij te snel om het op de foto te zetten. Een mooie gans komt nog even richting de hut vliegen en buigt gelukkig af. Was bijna botsing.

Ik pak de spullen weer en rij naar de oeverloperhut als afsluiting voor vandaag. Op het poelruiterpad kom ik Erna tegen. Erna doet altijd de tellingen in het Oostvaardersveld samen met haar collega’s van de vogel en natuurwacht Flevoland. We praten kort even met elkaar en zeggen elkaar dan gedag. Ik ga nog even spieken bij de oeverloperhut. Daar zit een wat oudere mevrouw met haar rollator in het zonnetje. Ik kom aan en zeg bent u lekker aan het genieten. Ja geeft de vrouw aan heerlijk in het zonnetje. Meteen vraagt ze aan mij of het goed te doen is met de scootmobiel hier in het Oostvaardersveld. Mevrouw geeft aan dat ze zelf ook een scootmobiel heeft. En dat ze het dan wel een keer wil proberen met haar scootmobiel, naar aanleiding van mijn advies. Ik kijk inmiddels even door de gaten of er wat te spotten is en aan de overkant. En inderdaad zie ik wat. Een mooie havik zit op het hek bij de rietkraag.

De mevrouw komt ook gelijk even kijken en heeft ergens een camera vandaan getoverd die ik nog niet gezien had. En we klikken er lekker op los. Inmiddels heeft er zich nog een meneer in de hut gemeld en pakt ook zijn camera er bij. Dan komt ook nog de ijsvogel en dat is natuurlijk helemaal geweldig.

De mevrouw vindt het in ieder geval geweldig en schiet het arme beestje zo in de geheugenkaart. Na dat de ijsvogel naar het achterste hek toe vliegt pak ik de spullen en zeg de mevrouw en meneer gedag. En rij ik weer naar de auto. Aangekomen bij de auto gooi ik de camera in de tas en leg ik het in de auto. Ik haal de stoel van de scootmobiel er af en zet deze even naast de auto. Ik pak de accu beet en til deze omhoog. En krak pang hoor ik in mijn rug met accu en al stort ik ter aarde en verga van de pijn. WTF denk ik wat nu. Bibberend zwetend van de pijn schuif ik de accu in de auto. Gelukkig had ik het achterportier al open gezet. En denk bij mezelf hoe krijg ik de rest nu in de auto. Ik kan niet op of om en nogmaals de pijn is ondragelijk. Ik kijk op mijn horloge tja die kleine boswachter komt zo ook uit school. Nogmaals weet niet hoe maar volgens mij komt er dan een soort oer instinct naar boven.

Ik ben thuis gekomen met alle spullen er in. Thuis ben ik letterlijk uit de auto gekropen en heb mij vast moeten houden aan de auto om zo de voordeur te bereiken. Bij binnen komst denk je pff ik heb het gehaald ik ben thuis. En dan de pijn de zweet druppels lopen van mijn voorhoofd. Versuft van de pijn strompel ik naar de medicijn kast en pak een ibuprofen. En slik die door met een groot glas water. F*ck dan kom je weer even bij en dan valt het muntje die mag ik helemaal niet innemen vanwege mijn hart aandoening en overige medicijnen. Eerst mijn schoonvader bellen om de hulp-boswachter te halen. Dan bel ik snel de huisarts en wordt er het een en ander in gang gezet. Omdat de dosering gelukkig aan de lage kant is moet ik het goed in de gaten houden. En komt de huisarts direct even langs. Ook om mijn rug te controleren ik voel mijn benen en billen bijna niet en de pijn. Ik leef 24 uur per dag met pijn maar dit pff geen gein aan. Na controle van de huisarts blijk het acute spit te zijn dus op de eerste plaats veel rust nemen. En na vier á vijf dagen moet het echt afzakken. Zo niet dan moet ik gelijk bellen. Ook als er uitval verschijnselen zijn. Nou heel positief is het allemaal niet en als klap op de vuurpijl zien we ook nog een teek in mijn been zitten. Nou die moet dan ook maar even vakkundig verwijderd worden. En ook dit moet goed in de gaten gehouden worden de aankomende weken en maanden. Voor nu zeg ik toedeloe ik ben helemaal gesloopt.

Groetjes, Casper (leven-met)